In maart had ik er al eens een logje aan gewijd; hoe klein we zijn als je de aarde bekijkt op cosmische schaal. Ik blijf me er ook over verbazen dat, ondanks dat we met slechts zes miljard mensen zijn, op een heel klein kwetsbaar stipje in een haast oneindig groot universum, we na al die millennia nog steeds niet in staat zijn met elkaar te delen of zelfs maar op te houden met elkaar naar het leven staan.
Blijkbaar ben ik niet de enige. Carl Sagans Pale Blue Dot verwoordt eigenlijk precies hoe het is. Even was ik bang dat er nog een christelijke boodschap aan het eind zou zitten, maar die bleef gelukkig uit. Ook het ijle pianogeluid deed me in eerste instantie vermoeden dat er iets heel klefs aan zat te komen, maar bij nader inzien viel dat eigenlijk wel mee. Vroeger ben ik een aantal keer in het Omniversum geweest; nog steeds staat de daar vertoonde film Blue Planet(?) me bij als één van de indrukwekkendste “ruimtevaart ervaringen” . In mijn herinnering hadden ze daar ook zo’n ijl muziekje onder gezet – past goed bij de leegheid van de ruimte.
Kortom: niet slecht gedaan. Misschien helpt het sommige mensen er eens over na te denken waar ze nou eigenlijk mee bezig zijn. Waarschijnlijk niet.
Carl Sagans Pale Blue Dot
Ook beschikbaar op: http://nl.youtube.com/watch?v=p86BPM1GV8M
Gespot op: Pascal Summer
Internet zou trouwens Internet niet zijn als er geen parodie op gemaakt was: Family Guy-Carl Sagan´s Cosmos.
Zie ook: